Ի՞նչ է նշանակում՝ Սուրբ Գիրքը աստուածաշունչ է:



Հարց. Ի՞նչ է նշանակում՝ Սուրբ Գիրքը աստուածաշունչ է:

Պատասխան.
Երբ ասում են, որ Սուրբ Գիրքը ներշնչուած է, նկատի ունեն այն իրողութիւնը, որ Աստուած գերբնականօրէն ազդել է Սուրբ Գրքի մարդկային հեղինակների վրայ այնպէս, որ նրանց գրածը Աստուծոյ իսկ Խօսքն է: Սուրբգրային իմաստով «աստուածաշունչ» բառը պարզապէս նշանակում է «Աստծուց ներշնչուած»: Ներշնչուածութիւն նշանակում է այն, որ Սուրբ Գիրքը ճշմարտապէս Աստուծոյ Խօսքն է, որ այն դարձնում է իւրայատուկ բոլոր գրքերի մէջ:

Թէեւ տարբեր կարծիքներ կան այն մասին, թէ որ չափով է Սուրբ Գիրքը ներշնչուած, անկասկած է, որ Սուրբ Գիրքն ինքը պնդում է, որ իր իւրաքանչիւ բառը ամբողջ Գրքի իւրաքանչիւր հատուածում բխում է Աստծուց (Ա Կորնթացիս 2.12-13, Բ Տիմոթէոս 3.16-17): Սուրբ Գրքի վերաբերեալ այս տեսակէտը յաճախ անուանում են «բառացի ներշնչանք», որ նշանակում է, թէ ներշնչուած է Գրքի ամէն բառը, ոչ միայն սոսկ հասկացութիւններն ու մտքերը , եւ որ ներշնչուածութիւնը տարածւում է Սուրբ Գրքի ամէն հատուածի եւ բովանդակութեան վրայ բառացիօրէն: Ոմանք կարծում են՝ Աստուածաշնչի որոշ հատուածներ, մտքեր կամ հասկացութիւններ են միայն ներշնչուած, որոնք վերաբերում են կրօնին, բայց նման տեսակէտը չի համապատասխանում Աստուածաշնչի ներքին վկայութեանը: Լիարժէք բառացի ներշնչուածութիւնը Աստուծոյ Խօսքի էական յատկանիշ է:

Ներշնչուածութեան չափի մասին պարզ ասում է Բ Տիմոթէոս 3.16-ը. «Ամբողջ Գիրքն աստուածաշունչ է եւ օգտակար՝ սովորեցնելու եւ յանդիմանութեան, ուղղելու եւ արդարութեան մէջ խրատելու համար»: Սա նշանակում է, որ Աստուած ներշնչել է ամբողջ Սուրբ Գիրքը, եւ որ այն օգտակար է մեզ համար: Ոչ միայն կրօնական ուսմունքին առնչուող հատուածներն են ներշնչուած, այլեւ իւրաքանչիւր բառը Ծննդոցից մինչեւ Յայտնութիւն: Եւ քանի որ ներշնչուած է Աստծուց, հետեւաբար եւ հեղինակաւոր է վարդապետական հարցերում եւ բաւարար է՝ սովորեցնելու մարդուն, թէ ինչպէս ճիշտ յարաբերութեան մէջ լինի Աստուծոյ հետ: Աստուածաշունչը յաւակնում է ոչ միայն Աստծուց ներշնչուած լինելու, այլեւ գերբնական կարողութիւն ունենալու մեզ փոխելու եւ «կատարեալ» անելու համար: Սրանից աւելի ի՞նչ է մեզ պէտք:

Սուրբ Գրքի ներշնչուածութեան վերաբերեալ մէկ այլ հատուած է Բ Պետրոս 1.21-ը: Այս համարն օգնում է մեզ հասկանալու, որ թէեւ Աստուած օգտագործել է մարդկանց իրենց ուրոյն անհատականութեամբ եւ գրելաոճով, Նա ինքը գերբնականօրէն ներշնչել է նրանց գրառած իւրաքանչիւր բառը: Յիսուս ինքը հաստատեց Սուրբ Գրոց բառացի ներշնչուածութիւնը, երբ ասաց. «Մի՛ կարծէք, թէ ես եկել եմ օրէնքն ու մարգարէներին քանդելու. քանդելու չեմ եկել, այլ կատարելու: Ճշմարիտ, ճշմարիտ եմ ասում ձեզ. մինչեւ որ երկինքն ու երկիրը անցնեն, օրէնքից մի կէտ կամ մի փոքր նշանագիր անգամ չի անցնի, մինչեւ որ ամենը չկատարուի» (Մատթ. 5.17-18): Յիսուս այստեղ շեշտում է Սուրբ Գրքի ճշմարտացիութիւնը ընդհուպ մինչեւ մանրագոյն մանրամասնը եւ կէտադրական նշանը, որովհետեւ այն Աստուծոյ իսկ Խօսքն է:

Քանի որ Սուրբ Գիրքը Աստուծոյ ներշնչեալ Խօսքն է, կարող ենք եզրակացնել, որ այն նաեւ անսխալ եւ հեղինակաւոր է: Աստուծոյ հանդէպ ճիշտ հայեացքը տանում է մեզ Նրա Խօսքի հանդէպ ճիշտ համոզմունքի: Աստուած ամենազօր է, ամենագէտ է եւ կատարելապէս անթերի, հետեւաբար Նրա Խօսքը իր բնոյթով իսկ պիտի նոյն յատկանիշներն ունենայ: Այն նոյն հատուածները, որ սահմանում են Սուրբ Գրքի ներշնչուածութիւնը, սահմանում են նաեւ, որ այն ե՛ւ անսխալ է, ե՛ւ հեղինակաւոր: Աստուածաշունչը, անկասկած, այն է, ինչի յաւակնում է լինել՝ Աստուծոյ անժխտելի, հեղինակաւոր Խօսքը մարդկութեանը:



Վերադառնալ հայերէն սկզբնաէջ


Ի՞նչ է նշանակում՝ Սուրբ Գիրքը աստուածաշունչ է: