Աստուած իրակա՞ն է: Ինչպէ՞ս կարող եմ վստահ լինել, որ Աստուած իրապէս գոյութիւն ունի:



Հարց. Աստուած իրակա՞ն է: Ինչպէ՞ս կարող եմ վստահ լինել, որ Աստուած իրապէս գոյութիւն ունի:

Պատասխան.
Գիտենք, որ Աստուած իրապէս գոյութիւն ունի, քանի որ Նա Իրեն յայտնել է երեք հիմնական կերպերով՝ արարչութեան, Իր Խօսքի եւ Իր Որդու՝ Յիսուս Քրիստոսի միջոցով:

Աստուծոյ գոյութեան ամենահիմնական ապացոյցը պարզապէս Նրա արարչութիւնն է. «Աշխարհի ստեղծումից ի վեր Իր աներեւոյթ բնութիւնը, Իր մշտնջենական զօրութիւնն ու աստուածութիւնը տեսնւում են ստեղծուածների միջոցով, այնպէս որ նրանք պատասխան չունենան տալու» (Հռոմ. 1.20): «Երկինքը Աստուծոյ փառքն է պատմում, ու երկնքի հաստատութիւնը իմացնում է Նրա ձեռքերի գործը» (Սաղմ. 19.1):

Եթէ բաց դաշտում ժամացոյց գտնեք, անշուշտ չէք մտածի, որ այն ոչ մի տեղից է «յայտնուել» կամ էլ միշտ գոյութիւն է ունեցել: Նայելով ժամացոյցին՝ կենթադրէք, որ ժամացոյցը ստեղծող է ունեցել: Բայց որքա՜ն առաւել խորհուրդ ու ճշգրտութիւն կայ մեզ շրջապատող աշխարհում: Ժամանակի մեր չափումը ժամացոյցի վրայ չէ հիմնուած, այլ՝ Աստուծոյ գործի. Երկրի համաչափ պտոյտի (եւ ցեզիում-133-ի ռադիոակտիվ յատկութեան): Տիեզէրքը մեծագոյն խորհուրդ եւ ծրագիր է բացայայտում, որը վկայում է Մեծ Ճարտարապէտի գոյութիւնը:

Եթէ կոդաւորուած հաղորդագրութիւն ստանաք, պիտի փորձէք կոդը բանալ: Կենթադրէք, անշուշտ, որ հաղորդագրութիւնը ուղարկել է բանական որեւէ անձ, ով ստեղծել է այդ կոդը: Որքա՜ն բարդ է ԴՆԹ-ի կոդը, որը կրում ենք մեր մարմնի ամէն բջջի մէջ: Արդեօ՞ք ԴՆԹ-ի բարդութիւնն ու նպատակը չի խօսում յօգուտ դրա Բանական Հեղինակի գոյութեան:

Աստուած ոչ միայն բարդ ու նրբակերտ ֆիզիկական աշխարհ է ստեղծել, այլ նաեւ ամէն մարդու սրտում յաւիտենութեան զգացում է դրել (Ժող. 3.11): Մարդը նէրքին մի զգացում ունի, որ կեանքը շատ աւելին է, քան սոսկ աչքի տեսածը, որ աւելի վեհ գոյութիւն կայ, քան զուտ երկրային կենցաղը: Յաւիտենութեան մեր զգացումը դրսեւորւում է առնուազն երկու կերպով՝ օրէնքի ստեղծումով եւ երկրպագութեամբ:

Մարդկութեան պատմութեան մէջ ամէն քաղաքակրթութիւն արժեւորել է որոշակի բարոյական օրէնքներ, որոնք զարմանալիորէն նման են տարբեր մշակոյթներում: Օրինակ, սիրոյ իդէալը գնահատւում է բոլորի կողմից, մինչդեռ խաբէութիւնը բոլորի կողմից դատապարտւում է: Այս ընդհանուր բարոյականութիւնը, բարու եւ չարի այս համընդգրկուն հասկացութիւնը ցոյց է տալիս Գերագոյն Բարոյական Էակի գոյութիւնը, ով տուել է մեզ բարին ու չարը զատորոշելու ունակութիւնը:

Նմանապէս եւ ողջ աշխարհի մարդիկ, անկախ իրենց մշակոյթից, պաշտամունքի համակարգ են մշակել: Պաշտամունքի առարկաները կարող են տարբեր լինել, սակայն «բարձրագոյն զօրութեան» գիտակցումը մարդկային էութեան անժխտելի մասն է կազմում: Պաշտելու մեր հակամէտութիւնը համահունչ է այն իրողութեանը, որ Աստուած ստեղծել է մեզ «Իր պատկերով» (Ծննդ. 1.27):

Աստուած Իրեն յայտնել է մեզ նաեւ Իր Խօսքի՝ Աստուածաշնչի միջոցով: Սուրբ Գրքում ամէնուր Աստուծոյ գոյութիւնն ընդունւում է որպէս ինքնայայտ փաստ (Ծննդ. 1.1, Ելից 3.14): Իր ինքնակենսագրութիւնը գրելիս մարդը ժամանակ չի վատնում սեփական գոյութիւնը ապացուցելու: Նմանապէս եւ Աստուած շատ ժամանակ չի տրամադրում Իր Գրքում Իր գոյութիւնը ապացուցելու: Աստուածաշնչի կենսափոխիչ էութիւնը, նրա ամբողջականութիւնը եւ արձանագրուած հրաշքները բաւարար պիտի լինեն, որպէսզի աւելի խորութեամբ զննենք այն:

Երրորդ կէրպը, որով Աստուած բացայայտել է Իրեն, Նրա Որդու՝ Յիսուս Քրիստոսի միջոցով է (Յովհ. 14.6-11): «Սկզբում էր Բանը, եւ Բանն Աստուծոյ մօտ էր, եւ Բանն Աստուած էր: ...Բանը մարմին եղաւ ու մեր մէջ բնակուեց, եւ Նրա փառքը տեսանք որպէս Հօրից եղած Միածնի փառք՝ լի շնորհով ու ճշմարտութեամբ» (Յովհ. 1.1,14, տե՛ս նաեւ Կող. 2.9):

Երկրային Իր զարմանահրաշ կեանքում Յիսուս կատարելապէս պահեց հինկտակարանային օրէնքը եւ կատարեց Մեսիային վերաբերող մարգարէութիւնները (Մատթ. 5.17): Նա կարեկցանքի անհամար գործեր եւ հրապարակաւ հրաշքներ արեց Իր պատգամը հաւաստելու եւ Իր աստուածութիւնը վկայելու (Յովհ. 21.24-25): Ապա, Իր խաչելութիւնից երեք օր անց, հարութիւն առաւ. փաստ, որը հաստատուած է հարիւրաւոր ականատեսներով (Ա Կորնթ. 15.6): Պատմական առատ «ապացոյցներ» կան, թէ ո՞վ է Յիսուս: Ինչպէս Պօղոս առաքեալն է ասում՝ «այս բանը ծածուկ անկիւնում չի եղել» (Գործք 26.26):

Գիտակցում ենք, որ միշտ էլ լինելու են թերահաւատներ, որոնք Աստուծոյ մասին իրենց գաղափարներն ունեն եւ ապացոյցներն էլ դիտարկում են ըստ այդմ: Նաեւ պիտի լինեն այնպիսիք, որոնց ոչ մի ապացոյց չի կարող համոզել (Սաղմ. 14.1): Ամէն բան, ի վերջոյ, յանգում է հաւատին (Եբր. 11.6):



Վերադառնալ հայերէն սկզբնաէջ


Աստուած իրակա՞ն է: Ինչպէ՞ս կարող եմ վստահ լինել, որ Աստուած իրապէս գոյութիւն ունի: