Ի՞նչ է Տէրունական աղօթքը եւ արդեօք պէտք է ասել այն:



Հարց. Ի՞նչ է Տէրունական աղօթքը եւ արդեօք պէտք է ասել այն:

Պատասխան.
Տէրունական աղօթքը այն աղօթքն է, որ Տէր Յիսուս սովորեցրեց իր աշակերտներին Մատթէոս 6.9-13 եւ Ղուկաս 11.2-4-ում: Մատթէոս 6.9-13-ում ասում է. «Արդ դուք այսպէ՛ս աղօթ արէք. “Հա՛յր մեր, որ երկնքում ես, սուրբ լինի քո անունը. քո արքայութիւնը գայ, քո կամքը լինի երկրի վրայ, ինչպէս որ երկնքում է: Մեր հանապազօրեայ հա՛ցը տուր մեզ այսօր: Եւ թո՛ղ մեզ մեր պարտքերը, ինչպէս որ մենք ենք թողնում մեր պարտապաններին: Եւ մի՛ տանիր մեզ փորձութեան, այլ ազատի՛ր մեզ չարից”»: Շատերը սխալ են հասկանում Տէրունական աղօթքը՝ բառ առ բառ արտասանելով իբրեւ մոգական բանաձեւ, կարծես բառերն ինքնին յատուկ զօրութիւն ունեն կամ ազդեցութիւն ունեն Աստուծոյ վրայ:

Աստուածաշունչը հակառակն է սովորեցնում: Աստուած շա՜տ աւելի մեր սիրտն է ուզում մեր աղօթքի մէջ, քան մեր արտասանած բառերը: «Բայց դու երբ աղօթք անես, քո սենեա՛կը մտիր եւ դուռդ փակա՛ծ աղօթք արա քո Հօրը, որ ծածուկ է, եւ քո Հայրը, որ ծածուկ տեսնում է, յայտնապէս կհատուցի քեզ: Աղօթք անելիս շատախօս մի՛ եղէք, ինչպէս հեթանոսները, որովհետեւ նրանք կարծում են, թէ իրենց շատ խօսելով կլսուեն» (Մատթ. 6.6-7): Աղօթքի մէջ պիտի մեր սիրտը յորդի Աստուծոյ առաջ (Փիլիպպեցիս 4.6-7), ոչ թէ սոսկ անգիր արած բառեր արտաբերուեն:

Տէրունական աղօթքը պէտք է հասկանալ որպէս օրինակ, նմուշ, թէ ինչպէս աղօթել: Այն տալիս է մեզ աղօթքի «բաղադրատոմսը»: Ահա թէ ինչից է բաղկացած Տէրունական աղօթքը: «Հա՛յր մեր, որ երկնքում ես»՝ սովորեցնում է մեզ, թէ ում պիտի հասցէագրուի մեր աղօթքը՝ Հօրը: «Սուրբ լինի քո անունը». սովորեցնում է երկրպագել Աստծուն եւ փառաբանել Նրան իր ինքնութեան համար: «Քո արքայութիւնը գայ, քո կամքը լինի երկրի վրայ, ինչպէս որ երկնքում է» արտայայտութիւնը յիշեցնում է, որ պէտք է աղօթենք Աստուծոյ ծրագրի համար մեր կեանքում եւ աշխարհում, ոչ մեր սեփական ծրագրի: Պիտի աղօթենք, որ Աստուծո՛յ կամքը կատարուի, ոչ թէ մեր ցանկութիւնները: «Մեր հանապազօրեայ հա՛ցը տուր մեզ այսօր» խօսքը յորդորում է մեզ խնդրել մեր կարիքների համար: «Թո՛ղ մեզ մեր պարտքերը, ինչպէս որ մենք ենք թողնում մեր պարտապաններին»՝ յիշեցնում է մեզ խոստովանել Աստծուն մեր մեղքերը եւ դառնալ դրանցից, ինչպէս նաեւ ներել այլոց, ինչպէս Աստուած է ներել մեզ: Տէրունական աղօթքի եզրափակումը՝ «եւ մի՛ տանիր մեզ փորձութեան, այլ ազատի՛ր մեզ չարից», օգնութեան աղերս է մեղքին յաղթելու եւ սատանայի հարձակումներից պաշտպանութեան խնդրանք է:

Այսպիսով՝ Տէրունական աղօթքը անգիր անելու եւ Աստծուն պատասխանելու համար չէ: Սա միայն նմուշ է, թէ ինչպէս պիտի աղօթենք: Արդեօ՞ք վատ բան է Տէրունական աղօթքն անգիր անելը: Իհարկէ ոչ: Արդեօ՞ք սխալ բան է Տէրունական աղօթքով Աստծուն դիմելը: Բնա՛ւ, եթէ սիրտդ դրա մէջ է, եւ իսկապէս գիտակցում ես այն բառերը, որ արտասանում ես: Յիշի՛ր, աղօթքի մէջ Աստծուն հետաքրքրում է մեր հաղորդակցութիւնն իր հետ եւ մեր սրտաբուխ խօսքը, քան թէ յատուկ ընտրուած բառերը: Փիլիպպեցիս 4:6-7-ն ասում է. «Ոչինչ հոգ մի՛ արէք, այլ ամէն բանում աղօթքով, աղաչանքով եւ գոհութեամբ՝ ձեր խնդրանքները թող յայտնի լինեն Աստծուն: Եւ Աստուծոյ խաղաղութիւնը, որ ամէն մտքից վեր է, ձեր սրտերն ու մտքերը Քրիստոս Յիսուսով կպահպանի»:



Վերադառնալ հայերէն սկզբնաէջ


Ի՞նչ է Տէրունական աղօթքը եւ արդեօք պէտք է ասել այն: