Փրկութիւնը միայն հաւատքո՞վ է, թէ՞ հաւատքով եւ գործերով:



Հարց. Փրկութիւնը միայն հաւատքո՞վ է, թէ՞ հաւատքով եւ գործերով:

Պատասխան.
Սա ամբողջ քրիստոնէական աստուածաբանութեան մէջ թերեւս ամենակարեւոր հարցն է: Այս հարցը Բարեկարգութեան՝ Կաթոիկ եւ Բողոքական եկեղեցիների բաժանման պատճառ դարձաւ: Այս հարցը առանցքային տարբերութիւն է դնում աստուածաշնչային քրիստոնէութեան եւ կեղծ-քրիստոնէական կուլտերի մեծ մասի միջեւ: Փրկութիւնը միայն հաւատքո՞վ է, թէ՞ հաւատքով եւ գործերով: Ես փրկուած եմ միայն Յիսուսին հաւատալով, թէ՞ հաւատալուց բացի որոշ գործեր էլ պիտի անեմ:

«Միայն հաւատքով» թէ «հավատք գումարած գործեր» հարցը աւելի է բարդանում աստուածաշնչեան «անհամատեղելի» հատուածների պատճառով: Համեմատենք Հռոմ. 3.28; 5.1 եւ Գաղ. 3.24-ը Յակ. 2.24-ի հետ: Ոմանք տարբերութիւն են տեսնում Պoղոսի (փրկութիւն միայն հաւատքով) եւ Յակոբոսի (փրկութիւն հաւատքով եւ գործերով) միջեւ: Պoղոսը վճռականօրէն պնդում է, որ արդարացումը միմիայն հաւատքի միջոցով է (Եփես. 2.8-9), իսկ Յակոբոսը կարծես ասում է, որ արդարացումը հաւատքով է՝ գումարած գործերը: Այս ակնյայտ խնդիրը լուծւում է, երբ քննում ենք, թէ իրականում ինչի մասին է խօսում Յակոբոսը: Յակոբոսը հերքում է այն կարծիքը, որ մարդը կարող է հաւատք ունենալ առանց բարի գործերի (Յակ. 2.17-18): Յակոբոսը շեշտում է այն միտքը, որ ճշմարիտ հաւատքի արդիւնքը վերափոխուած կեանքն ու բարի գործերն են (Յակ. 2.20-26): Նա չի ասում, թէ արդարացումը հաւատքով եւ գործերով է, այլ երբ մարդ իսկապէս արդարացած է հաւատքի միջոցով, ապա բարի գործեր կունենայ իր կեանքում: Եթէ մարդը պնդում է, որ հաւատացեալ է, բայց իր կեանքի մէջ բարի գործեր չունի, հաւանաբար նրա հաւատը իսկական հաւատ չէ առ Քրիստոս (Յակ. 2.14,17,20,26):

Պօղոսը նոյն բանն է ասում իր նամակներում: Բարի պտուղները, որ հաւատացեալները իրենց կեանքի մէջ պէտք է ունենան, թուարկւում են Գաղ. 5.22-23 հատուածում: Պօղոս առաքեալն ասում է, որ փրկուած ենք հաւատքով, այլ ոչ գործերով (Եփես. 2.8-9), եւ անմիջապէս տեղեկացնում է նաեւ, որ մենք ստեղծուած ենք բարի գործեր անելու համար (Եփես. 2.10): Պօղոսը հաւատացեալի վերափոխուած կեանքից նոյնքան սպասելիք ունի, որքան Յակոբոսը. «Ուրեմն եթէ մէկը Քրիստոսի մէջ է՝ նոր ստեղծուած է. հներն անցան, ահա ամէն բան նոր եղաւ» (Բ Կորնթ. 5.17): Փրկութեան վերաբերեալ Պօղոսը եւ Յակոբոսը միմեանց չեն հակասում իրենց ուսմունքներում: Նրանք նոյն թեմային մօտենում են տարբեր կողմերից: Պօղոսը պարզապէս շեշտում է, որ արդարացումը միայն հաւատքով է, իսկ Յակոբոսը շեշտը դնում է այն փաստի վրայ, որ Քրիստոսի հանդէպ իսկական հաւատքը բարի գործեր է ծնում:



Վերադառնալ հայերէն սկզբնաէջ


Փրկութիւնը միայն հաւատքո՞վ է, թէ՞ հաւատքով եւ գործերով: