Ինչպէ՞ս ճանաչել մեղքը:



Հարց. Ինչպէ՞ս ճանաչել մեղքը:

Պատասխան.
Այս հարցը երկու խնդիր է ներառում՝ բաներ, որ Աստուածաշունչը յատուկ նշում եւ որակում է իբրեւ մեղք, եւ բաներ, որոնց ուղղակիօրէն չի անդրադառնում: Զանազան մեղքերի սուրբգրային ցանկերից նշենք Առակաց 6.16-19, Գաղատացիս 5.19-21 եւ Ա Կորնթացիս 6.9-10 հատուածները: Կասկած չկայ, որ այս հատուածները ներկայացնում են մեղսալի գործողութիւններ՝ բաներ, որոնց Աստուած երբեք հաւանութիւն չի տալիս: Մարդասպանութիւն, շնութիւն, ստախօսութիւն, գողութիւն եւ այլն, այս ամենը, Աստուածաշունչը, անկասկած, անուանում է մեղք: Աւելի դժուարին խնդիր է մեղսալիութիւնը որոշելը այնպիսի բաներում, որոնց մասին Սուրբ Գիրքն ուղղակիօրէն չի խօսում: Երբ Աստուածաշունչը որեւէ հարցի մասին չի խօսում, այդ դէպքում առաջնորդւում ենք Աստուծոյ Խօսքի մէջ առկայ ընդհանուր որոշ սկզբունքներով:

Նախ՝ երբ աստուածաշնչեան յատուկ ակնարկ չկայ, ապա ճիշտ կլինի հարց տալ ոչ թէ այս կամ այն բանը սխալ է, թէ ոչ, այլ արդեօք միանշանակ ճիշտ է: Օրինակ, Աստուածաշունչը յորդորում է «ժամանակը ծախու առնել (Կող. 4.5), այսինքն՝ ամէն պահ եւ հնարաւորութիւն լաւագոյնս օգտագործել: Մեր այս սակաւաթիւ օրերը երկրի վրայ այնքան կարճ եւ թանկագին ժամանակ է յաւիտենութեան համեմատ, որ եսասիրական բաների վրայ վատնելու փոխարէն ժամանակը պարտաւոր ենք օգտագործել այն ամենի վրայ, «որ բարի է, հաւատի շինութեան համար պիտանի» (Եփես. 4.29):

Լաւագոյն «թեստը»՝ որոշելու, թէ արդեօք կարող ենք ազնւօրէն, մաքուր խղճմտանքով խնդրել Աստծուն այս կամ այն գործունէութիւնը օրհնելու եւ իր բարի նպատակներով գործածելու, հետեւեալ խօսքն է. «Ուրեմն ուտէք, թէ խմէք, ինչ գործ էլ որ անէք, ամէն բան Աստուծոյ փառքի համար արէք» (Ա Կորնթ. 10.31): Եթէ կասկածի տեղ կայ, թէ արդեօք այս կամ այն բանը գոհանցնում է Աստծուն, ապա լաւ կլինի ձեռնպահ մնալ: «Ամէն բան, որ հաւատից չէ, մեղք է» (Հռոմ. 14.23): Հարկ է յիշել, որ մեր մարմինը, ինչպէս եւ մեր հոգին, փրկագնուել են եւ պատկանում են Աստծուն: «Չգիտէ՞ք, որ ձեր մարմինները Սուրբ Հոգու տաճար են, որ ձեր մէջ է, եւ որն Աստծուց ունէք, եւ ձերը չէք: Քանի որ մեծ գնով էք գնուել, ուստի փառաւորեցէ՛ք Աստծուն ձեր մարմնի եւ ձեր հոգու մէջ, որոնք Աստծունն են» (Ա Կորնթ. 6.19-20): Այս մեծ ճշմարտութիւնը պէտք է մեծապէս առնչուի այն ամենին, ինչ անում ենք եւ ուր որ գնում ենք:

Այնուհետեւ՝ մեր գործողութիւնները պէտք է գնահատենք ոչ միայն Աստուծոյ նկատմամբ, այլեւ մեր ընտանիքի, մեր բարեկամների եւ ընդհանրապէս այլոց նկատմամբ դրանց ազդեցութեամբ: Նոյնիսկ եթէ որեւէ բան անձամբ մեզ վնաս չի պատճառում, եթէ վնասակար ազդեցութիւն է գործում որեւէ մէկի վրայ, ուրեմն մեղք է: «Լաւ է միս չուտել եւ գինի չխմել ու այն չանել, որից քո եղբայրը գլորւում է կամ գայթակղւում է կամ տկարանում է: ...Մենք, որ զօրաւոր ենք, պէտք է տկարների տկարութիւնը վերցնենք ու միայն մեր անձին հաճելի չլինենք» (Հռոմ. 14.21; 15.1):

Վերջապէս՝ յիշենք, որ Յիսուս Քրիստոս մեր Տէրն ու Փրկիչն է, եւ ոչ մի այլ բան չի կարող գերակայել մեր հնազանդութեանը Նրա կամքին: Ոչ մի սովորութիւն կամ զուարճանք կամ իղձ չի կարող անհարկի իշխանութիւն ունենալ մեր կեանքի վրայ. միմիայն Քրիստոս ունի այդ իշխանութիւնը: «Ամէն բան օրինաւոր է ինձ, բայց ամէն բան օգտակար չէ. ամէն բան օրինաւոր է, սակայն ես չպէտք է որեւէ բանի իշխանութեան տակ լինեմ» (Ա Կորնթ. 6.12): «Եւ ամենը, ինչ էլ որ անէք, խօսքով կամ գործով, ամէն բան Տէր Յիսուսի անունո՛վ արէք՝ Նրա միջոցով գոհութիւն տալով Աստծուն եւ Հօրը» (Կող. 3.17):



Վերադառնալ հայերէն սկզբնաէջ


Ինչպէ՞ս ճանաչել մեղքը: