Արդեօ՞ք յաւիտենական ապահովութիւնը մեղք գործելու «արտօնութիւն» է:



Հարց. Արդեօ՞ք յաւիտենական ապահովութիւնը մեղք գործելու «արտօնութիւն» է:

Պատասխան.
Յաւիտենական ապահովութեան վարդապետութեան դէմ ամենայաճախակի հնչող առարկութիւնն այն է, որ այդ ապահովութիւնը, ինչպէս կարծում են, թոյլ է տալիս մարդկանց ապրել ինչպէս ուզում են եւ այդուհանդերձ փրկուել: Ենթադրաբար թերեւս այդպէս է, բայց իրականում՝ ոչ: Այն անձը, ով ճշմարտապէս փրկագնուել է Յիսուս Քրիստոսով, յարատեւ ու դիտաւորեալ մեղքով լի կեանք չի ապրի: Այստեղ անհրաժեշտ է տարբերակել՝ ինչպէս պիտի քրիստոնեան ապրի, եւ ինչ պիտի անի մարդը, որպէսզի փրկութիւն ստանայ:

Աստուածաշունչը աներկբայ ասում է, որ փրկութիւնը միմիայն շնորհով է, միմիայն հաւատքի միջոցով, միմիայն Յիսուս Քրիստոսում (Յովհաննէս 3.16, Եփեսացիս 2.8-9, Յովհաննէս 14.6): Այն պահին, երբ անձը իրապէս հաւատում է Յիսուս Քրիստոսին, փրկուած է եւ ապահով է այդ փրկութեան մէջ: Փրկութիւնը հաւատքով չեն վաստակում, այնուհետեւ գործերով պահպանում: Պօղոս առաքեալը սրա մասին է խօսում Գաղատացիս 3.3-ում, երբ ասում է. «Այդքան անմի՞տ էք. հոգով սկսեցիք ու հիմա մարմնո՞վ [այսինքն՝ «մարդկային ջանքով»] էք աւարտում»: Եթէ փրկուած ենք հաւատքով, ապա մեր փրկութիւնը նոյնպէս պահպանւում եւ ապահովւում է հաւատքով: Մենք չենք կարող վաստակել մեր փրկութիւնը: Հետեւաբար, չենք կարող վաստակել նաեւ մեր փրկութեան պահպանութիւնը: Աստուած է, ով պահպանում է մեր փրկութիւնը (Յուդա 24): Աստուծոյ ձեռքերն են, որ ամուր պահում են մեզ Իր գրկում (Յովհաննէս 10.28-29): Աստուծոյ սիրուց է, որից ոչինչ չի կարող բաժանել մեզ (Հռոմայեցիս 8.38-39):

Յաւիտենական ապահովութեան որեւիցէ ժխտում ըստ էութեան նշանակում է, որ մենք պէտք է պահպանենք մեր փրկութիւնը մեր բարի գործերով ու ջանքերով: Սա լիովին հակառակ է շնորհով փրկութեանը: Մենք փրկուած ենք Քրիստոսի արժանիքներով, ոչ մեր (Հռոմայեցիս 4.3-8): Պնդել, թէ պէտք է հնազանդենք Աստուծոյ Խօսքին կամ բարեպաշտ կեանք ապրենք մեր փրկութիւնը պահպանելու համար, նոյնն է թէ ասել, որ Յիսուսի մահը բաւարար չէր մեր մեղքերի գինը հատուցելու: Յիսուսի մահը բացարձակապէս բաւարար էր մեր բոլոր մեղքերի համար՝ անցեալ, ներկայ եւ ապագայ, մինչեւ փրկութիւնը եւ փրկութիւնից յետոյ (Հռոմայեցիս 5.8, Ա Կորնթացիս 15.3, Բ Կորնթացիս 5.21):

Արդեօ՞ք սա նշանակում է, որ քրիստոնեան կարող է ապրել ինչպէս ուզում է եւ դարձեալ փրկուած լինել: Սա ըստ էութեան թէական հարց է, որովհետեւ Աստուածաշունչը պարզորոշ ասում է, որ քրիստոնեան չի ապրի «ինչպէս ուզում է»: Քրիստոնեան նոր արարած է (Բ Կորնթացիս 5.17): Քրիստոնեան դրսեւորում է Հոգու պտուղը (Գաղատացիս 5.22-23), այլ ոչ թէ մարմնի գործերը (Գաղատացիս 5.19-21): Ա Յովհաննէս 3.6-9-ը պարզ ասում է, որ քրիստոնեան տեւական մեղքի մէջ չի ապրի: Պօղոս առաքեալը, ի պատասխան այն մեղադրանքին, թէ շնորհը նպաստում է մեղքին, ասում է. «Արդ ի՞նչ ասենք, մնանք մեղքի մէջ, որ շնորհը շատանա՞յ: Քա՛ւ լիցի. մենք որ մեղքին մեռանք, էլ ինչպէ՞ս դեռ կապրենք դրա մէջ» (Հռոմ. 6.1-2):

Յաւիտենական ապահովութիւնը մեղք գործելու արտօնութիւն չէ: Դա ապահովութիւն է՝ իմանալու, որ Աստուծոյ սէրը երաշխաւորուած է նրանց համար, ովքեր ապաւինում են Քրիստոսին: Փրկութեան աստուածային մեծագոյն պարգեւն իմանալը եւ հասկանալը մեղանչելու արտօնութիւն տալու ճիշտ հակառակն է անում: Ինչպէ՞ս կարող է մարդը, իմանալով հանդերձ, թէ Յիսուս ինչ գին է վճարել մեզ համար, շարունակել ապրել մեղքի մէջ (Հռոմայեցիս 6.15-23): Ինչպէ՞ս կարող է հասկանալ Աստուծոյ անվերապահ եւ երաշխաւորուած սէրը հաւատացեալի նկատմամբ եւ առնել այդ սէրն ու յետ շպրտել Աստուծոյ երեսին: Նման անձնաւորութիւնը ցոյց է տալիս, որ յաւիտենական ապահովութիւնը ոչ թէ թոյլտւութիւն է մեղք գործելու, այլ որ նա իրապէս չի ապաշխարել, Յիսուս Քրիստոսին չի հաւատացել եւ ոչ մի փրկութիւն էլ չունի: «Ամէն ոք, ով Նրա մէջ մնում է, չի մեղանչում, եւ ամէն ոք, ով մեղանչում է, չի տեսել Նրան եւ չի ճանաչել Նրան» (Ա Յովհ. 3.6):



Վերադառնալ հայերէն սկզբնաէջ


Արդեօ՞ք յաւիտենական ապահովութիւնը մեղք գործելու «արտօնութիւն» է: