Ինչո՞ւ պիտի կարդանք կամ սերտենք Աստուածաշունչը:



Հարց. Ինչո՞ւ պիտի կարդանք կամ սերտենք Աստուածաշունչը:

Պատասխան.
Մենք պէտք է կարդանք եւ սերտենք Աստուածաշունչը, որովհետեւ այն Աստուծոյ Խօսքն է մեզ: Սուրբ Գիրքը բառացիօրէն «աստուածաշունչ» է (Բ Տիմ. 3.16), այլ կերպ ասած՝ Աստուծոյ իսկ բառերը մեզ ասուած: Որքա՜ն հարցեր են տուել փիլիսոփաները, որոնց Աստուած պատասխան է տալիս Սուրբ Գրքում մեզ համար: Ո՞րն է կեանքի իմաստը: Ո՞րն է մարդու ծագումը: Կեանք կա՞յ արդեօք մահից յետոյ: Ինչպէ՞ս երկինք գնամ: Ինչո՞ւ է աշխարհը չարիքով լի: Ինչո՞ւ չեմ կարողանում բարիք գործել: Ի լրումն այս «դժուար» հարցերի, Աստուածաշունչը գործնական շատ խորհուրդներ է տալիս կեանքի այնպիսի հարցերում, ինչպէս՝ «Ի՞նչն է գրաւում ինձ իմ զոյգի մէջ», «Ինչպէ՞ս յաջող ամուսնանամ», «Ինչպէ՞ս լինեմ լաւ ընկեր», «Ինչպէ՞ս լինեմ լաւ ծնող», «Ի՞նչ է յաջողութիւնը, եւ ինչպէ՞ս հասնեմ դրան», «Ի՞նչ անեմ, որ փոխուեմ», «Ի՞նչն է կեանքում իսկապէս կարեւոր», «Ինչպէ՞ս ապրեմ, որ զղջումով չնայեմ յետ»: «Ինչպէ՞ս յաղթականօրէն դուրս գամ կեանքի անարդարութիւններից ու վատ բաներից»:

Մենք պէտք է կարդանք եւ իմանանք Աստուածաշունչը, որովհետեւ այն լիովին վստահելի եւ սխալազերծ է: Աստուածաշունչը իւրայատուկ է այսպէս կոչուած «սրբազան» գրքերի մէջ նրանով, որ սոսկ բարոյական դաս չի տալիս մեզ եւ ասում՝ «Հաւատա՛ ինձ»: Ընդհակառակը, մենք կարող ենք ինքներս փորձել, ստուգել Սուրբ Գրքի հարիւրաւոր մանրամասն մարգարէութիւնները՝ համեմատելով պատմական արձանագրութիւնների եւ գիտական փաստերի հետ, որոնց մասին յայտնում է Աստուածաշունչը: Նրանք, ովքեր ասում են, թէ Աստուածաշնչում սխալներ կան, իրենց ականջը փակում են ճշմարտութեան առջեւ: Յիսուս մի անգամ ասաց. ո՞րն է աւելի դժուար՝ ասել «մեղքերդ ներուած են», թէ՞ «վե՛ր կաց, մահիճդ ա՛ռ եւ քայլի՛ր»: Այնուհետեւ ապացուցեց, որ զօրութիւն ունի մեղքեր ներելու (որ աչքով տեսանելի չէ)՝ բժշկելով անդամալոյծին (մի բան, որին ներկաները ականատես էին եւ կարող էին ստուգել իրենց աչքով): Նմանապէս եւ մենք հաւաստիանում ենք, որ Աստուծոյ Խօսքը ճշմարիտ է, երբ դիտարկում է այնպիսի ոլորտներ, որոնք չենք կարող ստուգել մեր գիտակցութեամբ, որովհետեւ իր ճշմարտացիութիւնն ապացուցել է այնպիսի հարցերում, որոնք միանգամայն ստուգելի են, ինչպէս, օրինակ, պատմական, գիտական, մարգարէական ստուգութիւնը:

Մենք պէտք է կարդանք եւ իմանանք Աստուածաշունչը, որովհետեւ Աստուած չի փոխւում, որովհետեւ մարդու բնութիւնը չի փոխւում. Սուրբ Գիրքը նոյնքան այժմէական է մեզ համար, որքան եղել է այն գրի առնելու ժամանակ: Փոխւում է տեխնոլոգիան, մարդու բնոյթն ու իղձերը չեն փոխւում: Աստուածաշնչեան պատումի էջերը կարդալիս, տեսնում ենք, որ անհատների թէ հասարակութիւնների փոխյարաբերութիւնների առումով «ոչինչ նոր չէ արեւի տակ» (Ժողովող 1.9): Եւ մինչ մարդկութիւնն ընդհանուր առմամբ շարունակում է սէր եւ բաւարարութիւն փնտրել սխալ տեղերում, Աստուած՝ մեր բարի ու գթառատ Արարիչը, ասում է մեզ, թէ ինչը յարատեւ խնդութիւն կբերի մեզ: Նրա յայտնած Խօսքը՝ Աստուածաշունչը, այնքա՜ն կարեւոր է, որ Յիսուս ասաց՝ «Մարդ ոչ միայն հացով է ապրում, այլեւ ամէն բառով, որ ելնում է Աստուծոյ բերանից» (Մատթ. 4.4): Այլ խօսքով՝ եթէ ուզում ենք լիարժէք կեանք ապրել, ինչպէս Աստուծոյ կամքն է, պէտք է լսենք եւ անսանք Նրա գրաւոր Խօսքին:

Մենք պէտք է կարդանք եւ իմանանք Աստուածաշունչը, որովհետեւ այնքա՜ն շատ կեղծ ուսմունք կայ աշխարհում: Աստուածաշունչը տալիս է մեզ այն «չափաձողը», որի օգնութեամբ տարբերում ենք ճշմարտութիւնը մոլորութիւնից: Պատմում է, թէ ինչպիսին է Աստուած: Սխալ պատկերացում ունենալ Աստուծոյ մասին՝ նշանակում է կուռք կամ չաստուած պաշտել, երկրպագել մի բանի, որ Աստուած չէ: Աստուածաշունչը բացատրում է, թէ որն է ճշմարիտ ճանապարհը երկինք, եւ որ դա բարի լինելով կամ մկրտուած լինելով կամ մեր արած որեւէ այլ բանով չէ (Յովհաննէս 14.6, Եփեսացիս 2.1-10, Եսայիա 53.6, Հռոմայեցիս 3.10-18; 5.8; 6.23; 10.9-13): Յընթացս Աստուծոյ Խօսքը ցոյց է տալիս մեզ, թէ որքան է Նա սիրում մեզ (Հռոմայեցիս 5.6-8, Յովհաննէս 3.16): Եւ այս ամենն իմանալով է, որ մղւում ենք Նրան սիրելու ի պատասխան (Ա Յովհաննէս 4.19):

Աստուածաշունչը զինում է մեզ Աստծուն ծառայելու (Բ Տիմոթէոս 3.17, Եփեսացիս 6.17, Եբրայեցիս 4.12): Օգնում է մեզ հասկանալ՝ ինչպէս փրկուենք մեր մեղքից եւ դրա վերջնական հետեւանքից (Բ Տիմոթէոս 3.15): Աստուծոյ Խօսքի շուրջ խորհրդածելը, դրա ուսուցմանը հնազանդուելը յաջողութիւն կբերի կեանքում (Յեսու 1.8, Յակոբոս 1.25): Աստուծոյ Խօսքն օգնում է մեզ տեսնելու մեղքը մեր կեանքում եւ օգնում է ազատուել դրանից (Սաղմոս 119.9, 11): Ուղղորդում է մեզ կեանքում, աւելի իմաստուն անում, քան մեր ուսուցիչները (Սաղմոս 32.8; 119.99, Առակաց 1.6): Աստուածաշունչը թոյլ չի տալիս մեզ վատնել մեր կեանքի տարիները որեւէ բանի վրայ, որ անկարեւոր է ու վաղանցուկ (Մատթէոս 7.24-27):

Աստուածաշունչը կարդալն ու սերտելը օգնում է մեզ մեղսալի գայթակղութիւնների գրաւիչ «խայծից» բացի տեսնել նաեւ ցաւալի «կարթը», որպէսզի սովորենք այլոց սխալներից, քան թէ ինքներս սխալներ գործենք: Փորձառութիւնը մեծ ուսուցիչ է, բայց երբ սովորում ես մեղքից, այնժամ նա սարսափելի խիստ ուսուցիչ է: Որքա՜ն աւելի լաւ է սովորել ուրիշների սխալներից: Աստուածաշնչեան որքա՜ն կերպարներ կան, որոնցից կարող ենք սովորել. նրանցից շատերը թէ՛ դրական, թէ՛ բացասական օրինակ են իրենց կեանքի տարբեր ժամանակներում: Դաւիթն, օրինակ, Գողիաթին պարտութեան մատնելով սովորեցնում է, որ Աստուած աւելի մեծ է, քան որեւէ դժուարութիւն, որի դէմ կանգնեցնում է մեզ (Ա Թագաւորաց 17), մինչդեռ Բերսաբէի հետ շնութեան մեղքի գայթակղութեանը նրա տրուելը ցոյց է տալիս, թէ որքան տեւական ու սոսկալի կարող են լինել պահի մեղսաուր հաճոյքի հետեւանքները (Բ Թագաւորաց 11):

Աստուածաշունչ այնպիսի գիրք է, որ սոսկ ընթերցանութեան համար չէ: Այն պէտք է կարդալ եւ կիրառել, այլապէս դա նման է կերակուրն առանց ծամելու կուլ տալուն եւ փսխելուն: Այդպէս «ուտելը» սննդային արժէք չունի: Աստուածաշունչը Աստուծոյ Խօսքն է եւ որպէս այդպիսին նոյնքան պարտաւորեցնող է, որքան բնութեան օրէնքները: Կարող ենք արհամարհել Աստուծոյ Խօսքը, բայց դա կլինի ի վնաս մեզ, ինչպէս եթէ արհամարհէինք երկրի ձգողութեան օրէնքը: Անհնար է գերագնահատել Աստուածաշնչի կարեւորութիւնը մեր կեանքում: Աստուծոյ Խօսքը սերտելը նման է ոսկու հանքի: Եթէ շատ ջանք չանենք, պարզապէս «մաղենք գետի խիճը», մեր գտածը ոսկու չնչին փոշի կլինի: Բայց որքան շատ ջանք անենք եւ «խոր փորենք», մեր ջանքերը շատ աւելի մեծ արդիւնք կտան:



Վերադառնալ հայերէն սկզբնաէջ


Ինչո՞ւ պիտի կարդանք կամ սերտենք Աստուածաշունչը: