آیا مسیحیان باید نسبت به عقاید مذاهب دیگر انعطاف پذیر باشند؟




سوال: آیا مسیحیان باید نسبت به عقاید مذاهب دیگر انعطاف پذیر باشند؟

جواب:
در زمان ما که زمان "انعطاف پذیری" است، نسبیت اخلاقی بعنوان فضیلت عالی تبلیغ می شود. کسانی که به نسبیت عقیده دارند می گویند که همة فلسفه ها، عقاید، و سیستمهای ایمانی ارزش مساوی دارند و لایق احترامند. کسانیکه به یک سیستم ایمانی بیشتر از بقیة سیستمها عقیده دارند و یا بدتر ادعا می کنند که حقیقت مطلق را می دانند بعنوان کوتاه فکر، و یا حتی متعصب و سرسخت بحساب می آیند.

البته، مذاهب همه همین ادعا را می کنند و نسبیت نمی تواند بطور منطقی تناقض بین مذاهب را به یک تفاهم برساند. مثلا کتاب مقدس ادعا می کند که "چنانکه مردمرا یکبار مردن و بعد از آن جزا یافتن مقرر است." (عبرانیان 9: 27)، درحالیکه بعضی از مذاهب شرق تناسخ را تعلیم می دهند. پس، آیا ما یکبار می میریم یا چند بار؟ هر دو تعلیم نمی توانند درست باشند. نسبیت حقیقت را طوری عوض می کند که یک دنیای متناقض ایجاد شود و چند چیز متناقض بتوانند بعنوان حقایقی همزمان وجود داشته باشند.

عیسی مسیح گفت،"من راه و راستی و حیات هستم. هیچکس نزد پدر جز بوسیلة من نمی آید" (یوحنا14: 6). یک مسیحی حقیقت را قبول کرده و فقط آنرا بعنوان یک مفهوم نمی پذیرد بلکه بعنوان یک شخص. قبول این حقیقت فاطلة زیادی بین مسیحیت و آنچه روشنفکری و فکر باز خوانده می شود ایجاد می کند. یک مسیحی در ملا عام اعلام می کند که عیسی مسیح از مرگ برخواست (رومیان 10: 9-10). اگر او واقعا به قیام مسیح ایمان داشته باشد، چطور می تواند فکرش به عقیدة یک بی ایمان که می گوید عیسی از مردگان قیام نکرد باز بوده و به اصطلاح روشنفکر باشد؟ برای یک مسیحی انکار تعالیم واضح کلام خدا خیانت به خداست.

دقت کنید که تا بحال مثالمان در مورد اساس ایمان بود. بعضی چیزها (مثل قیام مسیح در بدن جسمانی) قابل بحث نیستند و نمی توان در مورد آنها کوتاه آمد، اما در مورد چیزهای دیگر شاید بتوان بحث کرد مثلا اینکه نویسندة کتاب عبرانیان چه کسی بود و یا اینکه "خار در جسم" پولس واقعا چه بود. ما نباید خود را در تله های مسائل ثانوی بیندازیم (2 تیموتاووس 2: 23، تیطس 3: 9).

حتی وقتیکه روی مسائل اولیه و اصول اعتقادی بحث می شود، یک مسیحی باید خودداری و احترام از خود نشان بدهد. موافق نبودن با مرام کسی یک مسئله است و انکار فضیلت او مسئلة دیگریست. ما باید به حقیقت بچسبیم و در عین حال به آنانیکه سوال دارند علاقه نشان دهیم. مثل مسیح، ما باید پر از فیض و راستی باشیم (یوحنا 1: 14). پطرس تعادل بسیار خوبی را بین دانستن جواب و فروتنی بیان می کند:"پیوسته مستعد باشید تا هر که سبب امیدیرا که دارید از شما بپرسد او را جواب دهید لیکن با حلم و ترس" (1 پطرس 3: 15).



بازگشت به خانۀ فارسی



آیا مسیحیان باید نسبت به عقاید مذاهب دیگر انعطاف پذیر باشند؟