اگر ما آمرزیده شده ایم چه نیازی است که گناهامان را اعتراف کنیم (اول یوحنا 9:1)؟



سوال: اگر ما آمرزیده شده ایم چه نیازی است که گناهامان را اعتراف کنیم (اول یوحنا 9:1)؟

جواب:
پولس رسول می نویسد: "تا بدين وسيله فيض پرجلال او ستوده شود، فيضي که در آن محبوب به رايگان به ما بخشيده شده است. در او، به‌‌واسطه خون وي بازخريد شده‌ايم، که اين همان آمرزش گناهان است، که آن را به اندازه غناي فيض خود، همراه با حکمت و فهم کامل، بفراواني به ما بخشيده است." این آمرزش اشاره به نجات دارد که خدا گناهانمان را برداشته و"آنچنان که مشرق از مغرب دور است،" آنها را از ما دور کرده است (مزمور 12:103). این آمرزشِ قضایی است که با پذیرش عیسی مسیح به عنوان نجات دهنده، خدا به ما می دهد. تمام گناهان گذشته، حال، و آینده مان بر یک مبنای قضایی آمرزیده شده است، بدان معنی که داوری ابدی برای گناهانمان را متحمل نخواهیم شد. مادامیکه اینجا روی زمین هستیم، اغلب اوقات کماکان از پیامدهای گناه رنج می بریم، اما این مسئله ما را به پرسشمان می رساند.

تفاوت بین افسسیان 6:1-8 و اول یوحنا 9:1 این است که یوحنا درباره آمرزش "رابطه ای" یا "خانوادگی" صحبت می کند، مثل رابطه بین پدر و پسر. مثلاً اگر پسری نسبت به پدرش خطا ورزد و از انتظارات یا دستوراتش کوتاه بیاید، پسر، مشارکتش را با پدرش باز داشته است. او کماکان پسر پدرش است، اما رابطه آسیب دیده است. مشارکتشان باز داشته شده است تا زمانی که پسر، به پدرش اقرار کند که کار اشتباهی انجام داده است. این مسئله درباره خدا نیز صدق می کند، تا زمانی که به گناهمان اعتراف نکنیم، مشارکتمان با او به تعویق می افتد. زمانی که گناهمان را به خدا اعتراف می کنیم، مشارکت احیا می شود. به این آمرزشِ ارتباطی می گویند.

آمرزش "وضعی" یا آمرزش "قضایی"، آمرزشی است که هر ایماندار به مسیح آن را کسب کرده است. ما در وضعمان به عنوان اعضای بدن مسیح، از هر گناهی که مرتکب شده ایم یا خواهیم شد، آمرزیده شده ایم. بها توسط مسیح روی صلیب پرداخت شده و این بها، خشم خدا را بر گناه فروکش کرده است و نیاز به هیچ قربانی یا پرداخت دیگری نیست. وقتی عیسی گفت: "تمام شد،" همین منظور را داشت. آمرزش وضعیمان، آنجا و در آن موقع حاصل شد.

اعتراف گناه کمک خواهد کرد که ما را از تأدیب خداوند محفوظ نگاه دارد. اگر به گناه اعتراف نکنیم، تادیب خداوند مطمئناً خواهد آمد تا زمانی که به آن اعتراف کنیم. همانطور که پیشتر گفته شد، گناهانمان در زمان نجات آمرزیده شد (آمرزش وضعی)، اما مشارکت روزانه مان با خدا باید رو به راه بماند (آمرزش رابطه ای). اگر گناه اعتراف نکرده ای در زندگی مان باشد، نمی توانیم مشارکت درستی با خدا داشته باشیم. بنابراین، ما باید به محض اینکه از گناهمان مطلع شدیم، به آن اعتراف کنیم تا مشارکت نزدیکمان با خدا حفظ شود.



بازگشت به خانۀ فارسی



اگر ما آمرزیده شده ایم چه نیازی است که گناهامان را اعتراف کنیم (اول یوحنا 9:1)؟