یک مسیحی چگونه باید با احساس تقصیر در خصوص گناهان گذشته اش که پیش از نجات یا پس از آن انجام داده، کنار بیاید؟



سوال: یک مسیحی چگونه باید با احساس تقصیر در خصوص گناهان گذشته اش که پیش از نجات یا پس از آن انجام داده، کنار بیاید؟

جواب:
هر کسی گناه کرده است و یکی از نتایج گناه، احساس تقصیر است. می توانیم برای احساس تقصیر شکرگزار باشیم، چرا که موجب می شود در طلب آمرزش باشیم. لحظه ای که شخص از گناه بر می گردد و به عیسی مسیح ایمان می آورد، گناهش آمرزیده می شود. توبه بخشی از ایمان است که منجر به نجات می شود (متی 2:3؛ 17:4؛ اعمال 19:3).

در مسیح، حتی زشت ترین گناهان هم پاک می شوند (برای فهرستی از اعمال ناشایستی که می تواند آمرزیده شود به اول قرنتیان 9:6-11 نگاه کنید). نجات بوسیله فیض است و فیض می بخشاید. پس از اینکه شخص نجات می یابد، باز هم گناه خواهد کرد و وقتی که گناه می کند، باز هم خدا وعده آمرزش را می دهد. "امّا اگر کسي گناهي کرد، شفيعي نزد پدر داريم، يعني عيسي مسيح پارسا" (اول یوحنا 1:2).

اما آزادی از گناه همیشه به معنای آزادی از احساس تقصیر نیست. حتی وقتی که گناهانمان آمرزیده می شود، هنوز آنها را به یاد می آوریم. همچنین، ما دشمنی روحانی داریم که نامش "مدعی برادران" است (مکاشفه 10:12) که پیوسته عیبها، تقصیرات و گناهانمان را به یادمان می آورد. وقتی که فرد مسیحی با احساس تقصیر روبرو می شود، او باید کارهای زیر را انجام دهد:

1) به تمام گناهان آشکار که اعتراف نکرده اید، اعتراف کنید. در برخی از موارد، احساس تقصیر خوب است چرا که نیاز به اعتراف داریم. در بسیاری از موارد احساس تقصیر می کنیم چرا که تفصیرکار هستیم! (نگاه کنید به شرح داود از تقصیر و راه حل آن در مزمور 3:32-5).

2) از خدا بخواهید که هر گناه دیگری را که نیاز به اعتراف کردن است، آشکار کند. جرأت داشته باشید که در حضور خدا کاملاً صادق و رو راست باشید. "خدایا مرا بیازما و دلم را بشناس؛ مرا امتحان کن و دغدغه‌هایم را بدان. ببین که آیا در من راه اندوهبار هست، و به راه جاودانی هدایتم فرما" (مزمور 23:139-24).

3) به وعده خدا اعتماد کنید که بر پایه ی خون مسیح، گناهان را می آمرزد و تقصیرات را می زداید (یوحنا 9:1؛ مزمور 2:85؛ 5:86؛ رومیان 1:8).

4) در مواقعی که احساس تقصیر می کنید به خاطر گناهانی که اعتراف کرده اید و آمرزیده شده اند، این احساسات را رد کنید چرا که این تقصیر، کاذب است. خداوند در وعده اش راست است که می آمرزد. مزمور 8:103-12 را بخوانید و در آن تفکر کنید.

5) از خداوند بخواهید که شیطان را که متهم کننده شماست، توبیخ کند، و از خداوند بخواهید که آن شادی را که با آزادی از تقصیر می آید، به شما بازگرداند.

مطالعه مزمور 32 بسیار سودمند است. با وجود اینکه داود گناه وحشتناکی مرتکب شده بود، هم از گناه و هم از احساس تقصیر آزادی یافت. او با علت تقصیر و واقعیت آمرزش کنار آمد. مزمور 51 نمونه خوب دیگری برای مطالعه است. تاکید اینجا بر اعتراف گناه است. و داود با قلبی پر از تقصیر و غم، به خدا التماس می کند، و نتایج آن، احیا و شادی است.

در آخر، اگر به گناه اعتراف کرده اید و از آن توبه کرده و گناهتان آمرزیده شده است، زمان آن است که از جای خود حرکت کنید. به یاد داشته باشیم، ما که به مسیح ایمان آورده ایم، در او خلقتی تازه گشته ایم. "پس اگر کسي در مسيح باشد، خلقتي تازه است. چيزهاي کهنه درگذشت؛ هان، همه‌چيز تازه شده است!" (دوم قرنتیان 17:5). بخشی از "کهنه" که درگذشته است، خاطرات گناهانِ گذشته و احساس تقصیری است که به بار آورده است. متاسفانه، برخی از مسیحیان در معرض غلتیدن در خاطرات زندگی گناه آلود گذشته خود هستند، خاطراتی که می بایست مدتها پیش مرده و دفن شده باشند. این بی معنی است و بر خلاف زندگی پیروزمندانه مسیحی است که خدا برای ما می خواهد. گفتار حکیمانه این است که "اگر خدا تو را از لجن نجات داده است، به عقب شیرجه نزن و به اطراف شنا نکن"



بازگشت به خانۀ فارسی



یک مسیحی چگونه باید با احساس تقصیر در خصوص گناهان گذشته اش که پیش از نجات یا پس از آن انجام داده، کنار بیاید؟