کتاب مقدس درباره شریعت گرایی چه می گوید؟



سوال: کتاب مقدس درباره شریعت گرایی چه می گوید؟

جواب:
واژه "شریعت گرایی" در کتاب مقدس نیامده است، بلکه اصطلاحی است که مسیحیان برای شرح یک موضع تعلیماتی استفاده می کنند که تاکید بر نظامی از قواعد و فرایض برای کسب نجات و رشد روحانی می کند. شریعت گرایان به تبعیت سخت از قواعد و فرایض باور دارند و آن را الزامی می دارند. از لحاظ تعلیماتی، این موضع اساساً بر ضد فیض قرار می گیرد. کسانیکه طرفدار موضع شریعت گرایی هستند، غالباً مقصود واقعی شریعت را نمی فهمند، خصوصاً مقصود شریعت عهد عتیق موسی را که "آموزگار" یا "لالای" ما شد تا ما را به مسیح برساند (غلاطیان 24:3).

حتی ایمانداران حقیقی ممکن است شریعت گرا باشند. ما آموخته ایم که نسبت به یکدیگر فیض نشان دهیم: "کسي را که ايمانش ضعيف است، بپذيريد، بي‌آنکه درباره مسائل مورد ترديد، حکم صادر کنيد" (رومیان 1:14). متاسفانه، افرادی وجود دارند که توجه زیادی نسبت به تعالیم غیر اساسی دارند تا آنجا که دیگران را به مشارکت خود راه نمی دهند، و حتی اجازه نمی دهند که دیگران دیدگاه خودشان را بیان کنند. این نیز شریعت گرایی است. بسیاری از ایمانداران شریعت گرای امروزی این اشتباه را می کنند که الزام می دارند که بی قید و شرط، از تفاسیر کتاب مقدسی خودشان و حتی سنتهای خودشان تبعیت کنند. مثلاً افرادی وجود دارند که احساس می کنند که برای روحانی بودن، صرفاً باید از تنباکو، و مشروبات الکلی، رقص، فیلم، و غیره پرهیز کنند. حقیقت این است که پرهیز از این چیزها هیچ تضمینی برای روحانی بودن نیست.

پولس رسول در کولسیان 20:2-23 به ما هشدار می دهد: "حال که با مسيح نسبت به اصول ابتدايي اين دنيا مرده‌ايد، چرا همچون کساني که گويي هنوز به دنيا تعلق دارند، تن به قواعد آن مي‌دهيد، قواعدي که مي‌گويد: اين را لمس مکن! به آن لب نزن و بر آن دست مگذار!؟ اينها همه مربوط به چيزهايي است که با مصرف از بين مي‌رود، و بر احکام و تعاليم بشري بنا شده است. و هر‌‌چند به‌‌سبب در‌بر داشتن عبادت داوطلبانه و خوار کردن خويشتن و رياضت بدني، ظاهري حکيمانه دارد، امّا فاقد هر‌‌گونه ارزشي براي مهار تمايلات نفساني است." شریعت گرایان، شاید پارسا و روحانی باشند، اما شریعت گرایی نهایتاً نمی تواند مقاصد خدا را به انجام رساند، چرا که عملکردی ظاهری است، به جای اینکه تغییری باطنی باشد.

برای اینکه در دام شریعت گرایی نیافتیم، باید محکم به سخنان یوحنای رسول بچسبیم، "زيرا شريعت به‌‌واسطه موسي داده شد، و فيض و راستي به‌‌واسطه عيسي مسيح آمد" (یوحنا 17:1) و به یاد داشته باشیم که خصوصاً نسبت به برادران و خواهرانمان در مسیح، با فیض رفتار کنیم. "تو کيستي که بر خدمتکار شخصي ديگر حکم مي‌کني؟ استوار ماندن يا فرو‌افتادن او به آقايش مربوط است. و او استوار هم خواهد ماند زيرا خداوند قادر است او را استوار گرداند" (رومیان 4:14). "لكن تو چرا بر برادر خود حكم مي كني؟ يا تو نيز چرا برادر خود را حقير مي شماري؟ زانرو كه همه پيش مسند مسيح حاضر خواهيم شد"(رومیان 10:14).

در اینجا بجاست که احتیاط بکنیم. در عین حال که باید نسبت به یکدیگر فیاض باشیم و نسبت به اختلافات بر موضوعات قابل بحث مدارا کنیم، اما نمی توانیم بدعت را بپذیریم. ما ترغیب شده ایم که براي "ايماني که يک بار براي هميشه به مقدّسان سپرده شده است، مجاهده کنیم" (یهودا 3). اگر این رهنمودها را به یاد داشته باشیم و آنها را در محبت و رحمت به کار ببندیم، هم از شریعت گرایی و هم از بدعت و کج روی در امان خواهیم بود. "اي عزيزان، هر روحي را باور مکنيد، بلکه آنها را بيازماييد که آيا از خدا هستند يا نه. زيرا انبياي دروغينِ بسيار به دنيا بيرون رفته‌اند"(اول یوحنا 1:4).



بازگشت به خانۀ فارسی



کتاب مقدس درباره شریعت گرایی چه می گوید؟