கிறிஸ்தவ தந்தைகளை பற்றி வேதம் என்ன சொல்கிறது?



கேள்வி: கிறிஸ்தவ தந்தைகளை பற்றி வேதம் என்ன சொல்கிறது?

பதில்:
“நீ உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழு பலத்தோடும் அன்புகூருவாயாக” (உபாகமம் 6:5) என்பதே வேதாகமத்தின் பிறதான கட்டளை ஆகும். இவ் அதிகாரம் முதலாம் வசனத்திலே இப்படி வாசிக்கிறோம் நீ உன் தேவனாகிய கர்த்தருக்குப் பயந்து, உயிரோடிருக்கும் நாளெல்லாம் நீயும் உன் குமாரனும் உன் குமாரத்தியும், நான் உனக்கு விதிக்கிற அவருடைய எல்லாக் கற்பனைகளையும் கட்டளைகளையும் கைக்கொள்ளுகிறதினால் உன் வாழ்நாட்கள் நீடித்திருக்கும். இதை தொடர்ந்து 6வது வசனத்தில் இன்று நான் உனக்குக் கட்டளையிடுகிற இந்த வார்த்தைகள் உன் இருதயத்தில் இருக்கக்கடவது என்றும் நீ அவைகளை உன் பிள்ளைகளுக்குக் கருத்தாய் போதித்து, நீ உன் உட்கார்ந்திருக்கிறபோதும், வழியில் நடக்கிறபோதும், பாடுத்துக்கொள்ளுகிறபோதும், எழுந்திருக்கிறபோதும் அவைகளைக் குறித்துப் பேசு என்று வாசிக்கிறோம் (வசனம் 6-7).

தேவனுடைய வழிகளையும் வார்த்தைகளையும் தகப்பன் தன் பிள்ளைகளுக்கு அவர்களின் ஆவிக்குரிய வளர்ச்சி மற்றும் நல்வாழ்வுக்கு ஏதுவாக விடாமுயற்ச்சியோடடு போதிக்க வேண்டும் என்பதை இஸ்ரவேலரின் வரலாறு வெளிப்படுத்துகிறது. தேவ வார்த்தைக்கு கீழ்படிதளுள்ள தகப்பன் அப்படியே செய்கிறான். இதை தான் நீதிமொழிகள் 22:6ல் வாசிக்கிறோம், பிள்ளையானவன் நடக்கவேண்டிய வழியிலே அவனை நடத்து; அவன் முதிர்வயதிலும் அதை விடாதிருப்பான். இதில் “நடத்து”என்பது முதலாவது தந்தையும் தாயும் கொடுக்கும் உபதேசம் ஆகும.; அதாவது பிள்ளையுடைய இளம் கல்வி. பிள்ளைகள் வாழ்க்கை முறையை தெளிவாய் விளக்கிகொள்ள வேண்டும் என்ற உள்நோக்கில் இந்த நடத்தை இருக்கவேண்டும். ஆரம்பத்திலேயே பிள்ளைகளுக்கு இப்படிப்பட்ட பயிற்ச்சியை தொடக்குவது மிக முக்கியம் ஆகும்.

எபேசியர் 6:4ல் தகப்பனுக்குரிய எதிர்மறை மற்றும் நேர்மறையான உபதேசங்களின் சுருக்கம் சொல்லப்பட்டுள்ளது. அதாவது “தகப்பன், நீங்கள் உங்கள் பிள்ளைகளைக் கோபப்படுத்தாமல், கர்த்தருக்கேற்ற சிட்சையிலும் போதனையிலும் அவர்களை வளர்ப்பீர்களாக என்பதே. இதனுடைய எதிர்மறை என்னவென்றால் ஒரு தகப்பன் எதிர்மறையான காரியங்களாகிய கடமை, அநீதி, பாரபச்சம், அல்லது நியாயமற்ற முறையில் அதிகாரத்தை பயன்படுத்துதல் ஆகிய வழிகளில் பிள்ளைகளை வளர்க்ககூடாது. பிள்ளைகளிடம் காட்டப்படும் கடுமையான காரணமற்ற நடத்தைகள் அவர்களுடைய இருதயத்திலே தீமையை வளர்க்கும். கோபப்படுத்துதல் என்பது சினமூட்டுதல், எரிச்சலுட்டுதல், தவறாய் தெய்த்தல் அல்லது தூண்டுதல் ஆகும். இவைகளெல்;லம் தவறான மனப்பாண்மை மற்றும் தவறான முறைகளாகிய தீமையான, காரணமற்ற, கடுமையான, கொடூரமான, தேவையற்ற கட்டுபாடுகள் மற்றும் சர்வாதிகாரத்தை சுயநலத்தோடு பயன்படுத்துதல் ஆகியவைகளால் நடைபெறுகிறது. இத்தகைய ஆத்திரமூட்டுதல் தீங்கானவிளைவுகள், பிள்ளைகளின் பாசத்தை குறைத்தல், பரிசுத்தமாய் வாழ வேண்டும் என்ற ஆசையை குறைத்தல், மற்றும் பெற்றோர்களை பிரியப்படுத்த முடியாது என்ற எண்ணத்தை அவர்களிடத்தில் உருவாக்கும். புத்தியுள்ள பெற்றோர் அன்பு மற்றும் இரக்கத்தின் மூலம் பிள்ளைகளை விரும்பத்தக்க கீழ்படிதலுள்ள பிள்ளைகளாக வளர்க்க விரும்புகின்றனர்.

எபேசியர் 6:4ல்; நேர்மறையான உபதேசம் உணர்வு சார்ந்ததாக சொல்;லப்பட்டுள்ளது. அதாவது பிள்ளைகளுக்கு போதித்தல், வளர்த்தல், தேவனுக்குரிய அறிவுறை மற்றும் சரியான கண்டிப்பு மூலம் அவர்களிடம் நன்நடத்தையை பெறுகச்செய்தல். “சரியான கண்டிப்பு” என்கிற வார்த்தை பிள்ளைகளின் தவறுகளை (ஆக்கப்பூர்வமாக) மற்றும் கடமைகளை (பொறுப்புக்களை) நினைப்பூட்டுதல் ஆகும்.

கிறிஸ்தவ தகப்பன் தேவனின் கையிலுள்ள ஒரு கருவியாக இருக்கிறார். அனைத்து போதனைகள் மற்றும் ஒழுக்கங்கள் தேவன் எதை கட்டளையிட்டாரோ மற்றும் எதை செயல்படுத்துகிறாறோ அதன்படி இருக்கவேண்டும். எனவே பிள்ளைகளுடைய சிந்தை, இருதயம் மற்றும் மனசாட்சியோடு தெடர்ச்சியான மற்றும் உடனடியான தொடர்புடையதாக அவருடைய அதிகாரத்தை கொண்டுவரவேண்டும். தந்தைகள் ஒருபோதும் தங்களை உண்மை மற்றும் கடமையை தீர்மானிக்கும் இறுதியான அதிகாரமுடையவராக தோற்றமலிக்ககூடாது. தேவனை மட்டுமே ஆசிரியராக மற்றும் யார் மூலமாய் அனைத்து காரியங்களும் நிறைவேறுமோ அப்படிப்பட்ட அதிகாரியாக முன்னிறுத்தும் போது போதிக்கிற இலக்கை சிறப்பாக அடையமுடியும்.

பிரம்போடு ஆப்பிளையும் வைத்துக்கொள்ளுங்கள் பிள்ளை சரியானதை செய்யும் போது அவனுக்கு கொடுப்பதற்காக என்று மார்ட்டின் லூதர் சொல்லியிருக்கிறார். கவனமான கருசனை மற்றும் ஜெபத்தோடு கூடிய தொடர்ச்சியான பயிற்ச்சி மூலம் பிள்ளைகள் சீர்படுத்தப்பட வேண்டும். சிட்சித்தல், சீர்படுத்துதல், வேதவசனத்தின் படி ஆலோசனை கொடுத்தல், கண்டித்தல் மற்றும் ஊக்குவித்தல் ஆகியவைகளே “சரியான கண்டிப்பின்” மையமாகயிருக்கிறது. தேவனால் கொடுக்கப்பட்ட உபதேசங்கள் பள்ளியாகிய பிள்ளைகளின் அனுபவத்தின் மூலம் கற்றுக்கொடுக்கப்பட வேண்டும் மற்றும் இவைகள் பெற்றோர்களின் தலைமையில் முதலாவது தந்தையும் மற்றும் அவருடைய வழிநடத்துதலின் படி தாயும் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். கிறிஸ்தவ சீர்படுத்துதல் என்பது பிள்ளைகள் தேவ பயத்தோடும், பெற்றோருடைய அதிகாரத்தை மதிப்பவர்களாக, கிறிஸ்தவ அறிவின் தரத்தோடு மற்றும் சுயக்கட்டுபாட்டோடு வளரக்கூடியவர்களாக உருவாக்க வேண்டும்.

வேதவாக்கியங்களெல்லாம் தேவ ஆவியினால் அருளப்பட்டிருக்கிறது மற்றும் அவைகள் உபதேசத்துக்கும், கடிந்துகொள்ளுதலுக்கும், சீர்திருத்தலுக்கும், நீதியைப் படிப்பிக்குதலுக்கும் பிரயோஐனமுள்ளவைகளாயிருக்கிறது (2 தீமோத்தேயு 23:16-17). பிள்ளைகளுக்கு வேதவசனத்தை பரிட்சையபடுத்தவேண்டியதே ஒரு தகப்பனின் முதலாவது கடமையாகும். தேவ சத்தியத்தை அவர்கள் போதிக்கும் வழி மற்றும் முறைகள் வேறுபடலாம். தகப்பன் உண்மையுள்ளவராக முன்மாதிரியாக இருப்பதன் மூலம் பிள்ளைகள் தேவனை பற்றி கற்றுகொள்வதால் அது அவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் அவர்கள் என்ன செய்தாலும் எங்கிருந்தாலும்; நல்ல நிலையில் இருக்க உதவும்.



தமிழ் முதற் பக்கத்திற்குச் செல்க



கிறிஸ்தவ தந்தைகளை பற்றி வேதம் என்ன சொல்கிறது?