ஏன் ஜெபிக்க வேண்டும்?



கேள்வி: ஏன் ஜெபிக்க வேண்டும்? நம் எதிர்காலத்தை தேவன் அறிந்திருக்கிறார் மற்றும் அவர் எல்லாவற்றையும் அவர் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறார் என்றால், நாம் ஜெபிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? தேவனின் மனதை நாம் மாற்ற முடியாதென்றால், நாம் ஏன் ஜெபிக்க வேண்டும்?

பதில்:
ஒரு விசுவாசிக்கு, ஜெபம் என்பது சுவாசிக்கிறதைப்போல் இருக்க வேண்டும்—எப்படியென்றால், ஜெபம் செய்யாதிருப்பதை விட, செய்வது தான் அதிக எளிதாய் இருக்க வேண்டும். ஜெபம் செய்வதினால் நாம் தேவனுக்கு சேவை செய்கிறோம் (லூக்கா 2:36-38) மற்றும் அவருக்கு கீழ்படிகின்றோம். நாம் ஜெபிக்க வேண்டும் என்று தேவன் கற்பிக்கிறதினால், நாம் ஜெபிக்கிறோம் (பிலிப்பியா் 4:6-7). இயேசுவின் ஜெபங்கள் மற்றும் ஆதி திருசபையின் ஜெபங்கள் நமக்கு ஜெபத்தின் மாதிரியாக இருக்கின்றன (மார்க் 1:35; அப்போஸ்தலர் 1:14; 2:42; 3:1; 4:23-31; 6:4; 13:1-3). ஜெபிப்பது அவசியம் என்று இயேசு நினைத்தார், எனவே நமக்கும் அப்படிபட்ட எண்ணம் வேண்டும். அவர் பிதாவின் சித்தத்தில் நிலைக்கும்படி ஜெபித்தாரென்றாள், எவ்வளவு அதிகமாய் நாம் ஜெபிக்க வேண்டும்?

ஜெபம் செய்வதற்கு மற்றொரு காரணம் என்னவென்றால், ஜெபத்தின் மூலமாக அநேக சூழ்நிலைகளுக்கு அவரின் தீர்வுகளை நாம் காணவேண்டும் என்று தேவன் விரும்புகிறார். முக்கியமான தீர்மானங்களை எடுக்க ஆயத்தப்பட (லூக்கா 6:12-13); சத்துருவின் தடைகளை மேற்கொள்ள (மத்தேயு 17:14-21); அறுவடைக்கு ஆட்களை சேர்ப்பதற்காக (லூக்கா 10:2); சோதனையை மேற்கொள்ள பெலன் பெறுவதற்க்காக (மத்தேயு 26:41); மற்றும் மற்றவர்களின் ஆவிக்குரிய வாழ்கையில் அவர்களை பெலப்படுத்துவதற்காக (எபேசியர் 6:18-19) நாம் ஜெபிக்க வேண்டும்.

குறிப்பிட்ட விண்ணப்பங்களை நாம் தேவனிடம் சொல்லுகிறோம் மற்றும் நமது ஜெபங்கள் வீன் அல்ல என்ற வாக்குதத்தமும் நமக்கு இருக்கிறது. என்றாலும், நாம் கேட்ட அந்த குறிப்பிட்ட காரியத்தை பெறாமல் போகலாம். ஆனால் நாம் சோர்ந்து போக கூடாது, ஏனென்றால் நமது ஜெபம் வீன் அல்ல (மத்தேயு 6:6; ரோமர் 8:26-27). அவர் சித்தத்தின்படி நாம் கேட்டால், அதை அவர் தருவார் என்று வாக்குப்பன்னி இருக்கிறார் (1 யோவான் 5:14-15). சில வேலைகளில் அவர் ஞானத்தின்படியும் நமது நன்மைக்காகவும், நமது ஜெபத்திற்கான பதில்களை தாமதிக்கிறார். இந்த சூழ்நிலைகளில், நாம் தொடர்ந்து ஜெபிக்க வேண்டும் (மத்தேயு 7:7; லூக்கா 18:1-8). ஜெபம் என்பது நமது விருப்பத்தை தேவன் பூமியில் நிறைவேற்றவேண்டும் என்பதற்கு அல்ல, மாறாக தேவ சித்தத்தை பூமியில் செயல்படுத்துவதற்கான ஒன்று. தேவ ஞானமானது நமது ஞானத்தை விட மிகவும் அப்பாற்பட்டது.

தேவ சித்தம் இன்னதென்று நாம் அறியாமல் இருக்கும் சூழ்நிலைகளில், ஜெபத்தின் மூலமாக அவர் சித்தத்தை பகுத்தறிய முடியும். அந்த சீரிய தேசத்தின் பெண், தனது மகளை பிசாசின் பிடியில் இருந்து விடுவிக்க வேண்டும் என்று ஜெபிக்காமல் இருந்தால், அந்த மகளுக்கு விடுதலை கிடைத்திருக்காது (மாற்கு 7:26-30). எரிகோ நகரத்திற்கு புறம்பே இருந்த குருடன் கிறிஸ்துவை அழைக்காமல் இருந்தால், அவன் குருடனாகவே இருந்திருப்பான் (லூக்கா 18:35-43). அநேக நேரங்களில், நாம் கேட்காததினால் பெற்றுக்கொள்கிறதில்லை என்று தேவன் சொல்கிறார் (யாக்கோபு 4:2). ஒரு விதத்தில், ஜெபமும் சுவிசேஷத்தை சொல்வது போலாகும். நாம் சுவிசேஷம் சொன்னால் மாத்திரமே, நற்செய்திக்கு யாரெல்லாம் செவி சாய்ப்பார்கள் என்று அறிய முடியும். அப்படியே, நாம் ஜெபிக்கும் போது தான், பதில் கிடைத்த ஜெபத்தின் விளைவுகளை காண முடியும்.

ஜெபிக்காமல் இருப்பது தேவன் மேல் விசுவாசம் இல்லாமல் இருப்பதையும் மற்றும் அவர் வார்த்தையில் நம்பிக்கை இல்லாமல் இருப்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறது. நாம் ஜெபிக்கும்போது, தேவன் வேதத்தில் வாக்குபன்னினவைகளை நிறைவேற்றுவார் என்றும் நாம் வேண்டுவதற்க்கும் நினைப்பதற்கும் மிகவும் அதிகமாய் ஆசீர்வதிப்பார் என்றும் விசுவாசிப்பதை வெளிப்படுத்துகிறோம் (எபேசியர் 3:20). நாம் ஜெபிக்கும் போது மற்றவர்கள் வாழ்க்கையில் தேவன் கிரியை செய்கிறார். ஜெபிப்பதின் மூலம் தேவ வல்லமையை பெறுகிறோம், அதினால் நாம் சாத்தானையும் அவன் சேனையையும் மேற்கொள்கிறோம், சொந்த பெலத்தினால் அவனை நாம் ஜெயிக்க முடியாது. ஆகையால், அடிக்கடி அவர் சிங்காசனத்திற்கு முன் வருவோமாக, ஏனென்றால், நாம் கடந்து போகும் எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு பிரதான ஆசாரியர் நமக்காக பரலோகத்தில் இருக்கிறார் (எபிரேயர் 4:15-16). நீதிமானின் ஊக்கமான ஜெபம் மிகவும் பலனுள்ளது என்ற வாக்குதத்தம் நமக்கு இருக்கிறது (யாக்கோபு 5:16-18). நாம் தேவனை விசுவாசித்து அவரிடம் எப்பொழுதும் ஜெபிப்பதினால் நமது வாழ்கையில் தேவனின் நாமம் மகிமை படுவதாக.



தமிழ் முதற் பக்கத்திற்குச் செல்க



ஏன் ஜெபிக்க வேண்டும்?